Μετά τον σύντομο χαιρετισμό, θα προσπαθήσω να συνδέσω τη μυθολογία με τις διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης ζωής. Η αγάπη, ο θάνατος, η ζήλια, η απιστία και η εκδίκηση, η ασθένεια και η θεραπεία, όλα υπάρχουν στον κόσμο των αρχαίων θεών. Έναν κόσμο πολύ παρόμοιο με τον ανθρώπινο. Αυτός ήταν πιθανότατα ο λόγος που οι άνθρωποι στις αρχαίες κοινωνίες αισθάνονταν τόσο οικεία με τους θεούς τους. 

Ο Απόλλων, ένας από τους Ολύμπιους θεούς, αναγνωρίζεται ως θεός της μουσικής και του χορού, του Ήλιου και του φωτός, της αλήθειας και της προφητείας, και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, ως πατέρας της Ιατρικής. Αυτός που μπορούσε να θεραπεύει τους ανθρώπους από ασθένειες. Σε συνεργασία με το πιο φημισμένο μαντείο του αρχαίου κόσμου, το Μαντείο των Δελφών, μπορούσε να δίνει απαντήσεις σε όσους ζητούσαν τη συμβουλή της Πυθίας. 

Ο Απόλλων ερωτεύτηκε την Κορωνίδα, κόρη του βασιλιά της Θεσσαλίας, που ενώ ήταν ήδη έγκυος στο παιδί του, τον απάτησε με έναν θνητό άνδρα που ονομαζόταν Ίσχυς. Το όνομα του άνδρα, Ίσχυς, στα ελληνικά αντιστοιχεί στις έννοιες Δύναμη και Εξουσία. Ωστόσο, η Αγάπη και η Δύναμη φαίνεται να αποτελούν συγκρουόμενες δυνάμεις, καθώς η Αγάπη προϋποθέτει πίστη και αφοσίωση, ενώ η Ισχύς συχνά συνδέεται με την εξουσία και την απιστία. 

Όταν ο Απόλλων έμαθε ότι η Κορωνίδα τον είχε απατήσει, αποφάσισε να την κάψει, σώζοντας όμως το παιδί τους. Το παιδί αυτό ονομάστηκε Ασκληπιός, ένας ημίθεος, του οποίου την εκπαίδευση ανέλαβε ο Κένταυρος Χείρων, μια μορφή της ελληνικής μυθολογίας μισός άνθρωπος και μισός άλογο. Ο Χείρων ήταν παιδαγωγός αλλά και θεραπευτής και είναι γνωστό ότι δίδαξε τον Αχιλλέα και τον Ιάσωνα. 

Ο Ασκληπιός μεγάλωσε και έγινε ένας διάσημος θεραπευτής. Προς τιμήν του ιδρύθηκαν τα θεραπευτικά ιερά που ονομάζονταν Ασκληπιεία, με πιο γνωστό το Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι θεραπευτές εκεί μπορούσαν ακόμη και να «χαρίσουν αθανασία», χρησιμοποιώντας σταγόνες από το αίμα της Μέδουσας, της οποίας το κεφάλι είχε αποκοπεί. 

Έτσι, η Μέδουσα, η όμορφη αλλά και τρομακτική μορφή της ελληνικής μυθολογίας, είναι το μοναδικό μυθικό πλάσμα που μετατρέπεται σε τραγική μορφή μέσα από τον θάνατό της. Ο Ασκληπιός χρησιμοποιούσε τα διδάγματα από την ιστορία του Περσέα, ο οποίος, για να αποφύγει να μετατραπεί σε πέτρα κοιτώντας τη Μέδουσα, φαίνεται ότι χρησιμοποιούσε την ασπίδα της σοφής θεάς Αθηνάς ως καθρέπτη για να αντικρίζει, όπως θα έλεγε και ο ποιητής Καβάφης, τα τέρατα μέσα στον ίδιο του τον εαυτό και στη σκοτεινή πλευρά του ασυνείδητου. 

Ο Χείρων, από την άλλη πλευρά, δοκίμαζε τις θεραπευτικές του βοτανικές μεθόδους πάνω στο δικό του τραύμα, χωρίς να βρίσκει την πλήρη επούλωση, που υποδηλώνει ότι ο θεραπευτής και τα θεραπευτικά του μέσα παραπέμπουν τελικά στον ίδιο τον εαυτό του. 

Ελπίζω ότι ο Απόλλων, ο Ασκληπιός και ο Κένταυρος, που οι σχέσεις τους εκφράζουν τις εξελικτικές σχέσεις του ανθρώπου, συμβάλουν δημιουργικά σε αυτήν την τριήμερη συνάντηση και θα βοηθήσουν στη δημιουργία νέων κοινοτήτων, βασισμένων σε θεραπευτικές και αρμονικές σχέσεις. 

Σας ευχαριστώ.