Πώς αλλάζουν τα αιτήματα θεραπείας στο ΑΚΜΑ;

Μια μικρή εσωτερική διερεύνηση στο αρχείο των intakes του ΑΚΜΑ επιχειρεί να αποτυπώσει πώς μεταβάλλονται διαχρονικά τα αιτήματα θεραπείας τα τελευταία 30 χρόνια, προσφέροντας μια πρώτη χαρτογράφηση των αναγκών που εκφράζονται σήμερα. 

Η διαδικασία των intakes περιλαμβάνει τη λήψη ενός σύντομου ιστορικού, την επιστημονική αξιολόγησή του και την κατάλληλη παραπομπή, συνθέτοντας έτσι ένα πρώτο σημείο συνάντησης του αιτήματος με τη θεραπευτική πρόταση. Στο πλαίσιο αυτής της διερεύνησης, εξετάστηκαν δημογραφικά στοιχεία (φύλο, ηλικία, ρόλος στην οικογένεια) καθώς και οι βασικές κατηγορίες αιτημάτων (ατομική, ζεύγους, οικογενειακή και ομαδική θεραπεία), σε επιλεγμένες χρονικές περιόδους από το 1995 έως το 2025. 

Τα πρώτα στοιχεία επιβεβαιώνουν την υπεροχή του γυναικείου φύλου ως προς το αίτημα για θεραπεία, με ποσοστό που ξεπερνά το 73%, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των καλούντων είναι τα 40 έτη. Ως προς τους ρόλους στην οικογένεια, οι μητέρες κατέχουν την πρώτη θέση, καλώντας συχνότερα τόσο για οικογενειακή θεραπεία όσο και για θεραπεία ζεύγους, γεγονός που αναδεικνύει τον κεντρικό τους ρόλο στη φροντίδα των σχέσεων. Οι ελεύθεροι/ες εμφανίζονται επίσης σημαντικά, κυρίως στα αιτήματα ατομικής και ομαδικής θεραπείας. 

Σε επίπεδο θεραπευτικών αιτημάτων, η ατομική θεραπεία παραμένει σταθερά η πιο συχνή επιλογή, ενώ ακολουθούν η οικογενειακή και η θεραπεία ζεύγους. Η ομαδική θεραπεία καταγράφεται με χαμηλότερα ποσοστά συνολικά, ωστόσο παρουσιάζει αξιοσημείωτη αύξηση τα τελευταία χρόνια. 

 Η πορεία των αιτημάτων θεραπείας αποτυπώνεται στον παρακάτω πίνακα , όπου αναδεικνύονται οι μεταβολές ανά έτος.

Όπως προκύπτει από τα δεδομένα, την τελευταία πενταετία καταγράφεται σημαντική αύξηση τόσο στην ομαδική θεραπεία όσο και στη θεραπεία ζεύγους. Η ομαδική θεραπεία εμφανίζει το υψηλότερο ποσοστό της στο δείγμα του 2025, ενώ η θεραπεία ζεύγους φαίνεται να ανακάμπτει μετά τη μείωση που παρατηρήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Αντίθετα, η οικογενειακή θεραπεία παρουσιάζει σχετική υποχώρηση μετά το 2005, κάτι που ενδέχεται να συνδέεται με ευρύτερες κοινωνικές και θεσμικές εξελίξεις, όπως η ανάπτυξη υπηρεσιών ειδικής αγωγής και η αναδιοργάνωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. 

Τα πρώτα αυτά ευρήματα προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα ματιά στις μεταβαλλόμενες ανάγκες των ανθρώπων που απευθύνονται στο ΑΚΜΑ και ανοίγουν ερωτήματα: αποτυπώνουν μια γενικότερη κοινωνική μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο αναζητείται η θεραπεία ή αναδεικνύουν τη διακριτή ταυτότητα και πρακτική του ΑΚΜΑ;