Σχετικά με την ομιλία του Διονύση Σακκά στο πρόγραμμα Υγείας και Ευεξίας «Ευ Ζην» της Τράπεζας Πειραιώς

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας τον περασμένο Οκτώβρη, στο πλαίσιο του προγράμματος Υγείας και Ευεξίας «Ευ ζήν» της Τράπεζα Πειραιώς, προσκαλέσαμε τον Διευθυντή του ΑΚΜΑ, κ. Διονύση Σακκά, σε ένα διαδικτυακό cyber talk, με μια ανοιχτή πρόσκληση: να επιλέξει εκείνος το θέμα που θα ένιωθε ότι μπορεί να μιλήσει ουσιαστικά στους εργαζόμενούς ενός μεγάλου οργανισμού. 

Στη διεργασία προετοιμασίας που προηγήθηκε, του αναφέραμε ότι η ώρα της συνάντησης συμπίπτει με εκείνη τη χαρακτηριστική στιγμή της ημέρας όπου πολλοί εργαζόμενοι ετοιμάζονται να μετακινηθούν από το γραφείο στο σπίτι, από τον επαγγελματικό στον προσωπικό ρόλο. Από αυτή την αφετηρία άρχισε να διαμορφώνεται και το θέμα της ομιλίας. Αναδύθηκε η έννοια του «πολυφωνικού διαλογικού εαυτού», που μας καλεί να αναλογιστούμε την πολυπλοκότητα των ρόλων που ζούμε καθημερινά και τις διαφορετικές φωνές που ενεργοποιούνται μέσα μας καθώς κινούμαστε από πλαίσιο σε πλαίσιο. 

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά, σε εκείνη τη μεταβατική ώρα της ημέρας. Περίπου 380 συνάδελφοι ήταν συνδεδεμένοι. Δεν βλέπαμε τα πρόσωπά τους, ωστόσο η παρουσία τους γινόταν αισθητή με έναν διαφορετικό τρόπο. 

Το chat άρχισε σιγά-σιγά να ζωντανεύει. Σχόλια, σκέψεις, μικρές προσωπικές αντηχήσεις. Ήταν σαν να παρακολουθείς έναν συλλογικό εσωτερικό διάλογο να ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Οι ιδέες για τις διαφορετικές «φωνές» που συνυπάρχουν μέσα μας έβρισκαν απήχηση στους συμμετέχοντες. Κάθε μήνυμα στο chat έμοιαζε με μια ακόμη φωνή που έμπαινε στον κοινό διάλογο, δημιουργώντας μια αίσθηση συλλογικής σκέψης που διαμορφωνόταν εκείνη τη στιγμή. 

Αυτό που είχε ενδιαφέρον αλλά και συγκίνηση ήταν ότι, ακόμη και χωρίς τη φυσική εγγύτητα μιας διεργασίας, δημιουργήθηκε μια αίσθηση κοινότητας. Για εκείνη την μία ώρα αναδύθηκε μια εμπειρία οικειότητας και σύνδεσης σε μια ομάδα ανθρώπων που σκέφτονταν και αναρωτιούνταν μαζί. 

Εκείνη τη μέρα κάπως ένιωσα και προσωπικά ότι επιτεύχθηκε και ένας στόχος του Προγράμματος Ευ ζήν: μικρές παύσεις μέσα στην καθημερινότητα της δουλειάς όπου μπορεί να ανοίξει χώρος για διάλογο και αναστοχασμό. Όχι για να δοθούν απαντήσεις, αλλά για να υπάρξει χώρος για ερωτήματα. 

Και με έναν τρόπο, αυτή η εμπειρία μου επικύρωσε για άλλη μια φορά ότι η συστημική σκέψη δεν ανήκει μόνο σε θεραπευτικά και εκπαιδευτικά πλαίσια. Βρίσκει χώρο και μέσα σε μεγάλους, πολύπλοκους οργανισμούς, όπως μια Τράπεζα, όταν δημιουργείται χώρος και σημεία σύνδεσης.