Διάλογοι 2: Συνομιλίες για τη Διαπολιτισμικότητα

Η έναρξη έδωσε τον τόνο: μια ουσιαστική συνομιλία που συντόνισε η Κυριακή Πολύχρονη, με τη συμμετοχή της Umberta Telfener – νυν προέδρου της European Family Therapy Association – και των Charlie Azzopardi, Simona Herb, Marianna Miranda και Dženana Šabić Hamidovic. Μέσα από τις παρεμβάσεις τους αναδείχθηκαν εμπειρίες και πρακτικές από διαφορετικά πλαίσια εργασίας με προσφυγικούς και μεταναστευτικούς πληθυσμούς, φωτίζοντας τη σύνθετη πραγματικότητα του πεδίου. 

Ωστόσο, ο πυρήνας της ημερίδας δεν ήταν μια μεμονωμένη στιγμή, αλλά μια μακρά συλλογική διεργασία. Για τέσσερις μήνες, έξι ομάδες εργασίας δούλεψαν συστηματικά πάνω σε ισάριθμες θεματικές, επεξεργαζόμενες υλικό από την εμπειρία τους και συνθέτοντας τις παρουσιάσεις τους. Η δουλειά αυτή δεν ήταν τυπική προετοιμασία, αλλά μια διαδικασία με διάρκεια, ένταση και βάθος. 

Στη διαδρομή αυτή συμμετείχαν ενεργά δεκάδες εκπαιδευόμενοι και εκπαιδευτές του ΑΚΜΑ, από τα πρώτα έτη έως τη Συντονιστική Επιστημονική Ομάδα, συγκροτώντας ένα πολυφωνικό πεδίο μάθησης και ανταλλαγής. Οι έξι θεματικές που αναπτύχθηκαν περιλάμβαναν:
• Παγκόσμια Δίκτυα: Κάλεσμα για Μετακίνηση και Συν-κίνηση
• Εργασία με πολυπολιτισμικούς πληθυσμούς σε πλαίσια κράτους, διεθνών και μη κυβερνητικών οργανώσεων
• Διαπολιτισμικότητα στα Βαλκάνια
• Διαπολιτισμική Εκπαίδευση
• Εργασία με παιδιά και εφήβους σε πολυπολιτισμικά πλαίσια
• Δημιουργία κοινοτήτων συνομιλίας με τους «άλλους» σε έναν ταχύτατα μετακινούμενο πολιτισμό 

Η εμπειρία που προέκυψε δεν «έκλεισε» με τον συνηθισμένο τρόπο. Αντί για ένα σαφές τέλος, παρέμεινε μια ανοιχτή διεργασία, αντανακλώντας τη φύση των ίδιων των ζητημάτων που τέθηκαν: σύνθετα, απαιτητικά και χωρίς εύκολες απαντήσεις. 

Παράλληλα, η ημερίδα διατήρησε μια ζωντανή σύνδεση με την παράδοση, μέσα από τη μουσική παρουσία του συγκροτήματος μαθητών του Μουσικού Σχολείου Αθηνών. Ήχοι από όργανα όπως το κανονάκι, το σαντούρι και το λαούτο λειτούργησαν όχι ως διάλειμμα, αλλά ως μέρος της συνολικής εμπειρίας. 

Αυτό που τελικά αναδύθηκε ήταν μια διπλή αίσθηση: από τη μία, το ανολοκλήρωτο μιας διαδικασίας που συνεχίζεται. Από την άλλη, η ένταση και η ζωντάνια μιας συλλογικής συνάντησης. Γιατί η διαπολιτισμικότητα δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο συζήτησης, αλλά μια διαρκή πρακτική συνάντησης, μετακίνησης και σύνδεσης.