Gen Z, συλλογικότητα και πολιτική

Η συγκεκριμένη ερευνητική ιδέα αντλεί έμπνευση από τον δημόσιο λόγο γύρω από τη Generation Z, όπως αποτυπώνεται σε άρθρα και παρεμβάσεις που συχνά χαρακτηρίζουν τα μέλη της ως «δύσκολους» εργαζόμενους, λιγότερο δεσμευμένους και περισσότερο ευαίσθητους ή αντιδραστικούς απέναντι στην κριτική. Οι αφηγήσεις αυτές φαίνεται να συγκροτούν ένα κυρίαρχο —αλλά όχι απαραίτητα αδιαμφισβήτητο— πλαίσιο κατανόησης της γενιάς. 

Παράλληλα, αφορμή για περαιτέρω προβληματισμό αποτέλεσε η συν-ομιλία του Γιώργου Γουρνά και του Θανάση Δρίτσα με τίτλο «Άτομα και συλλογικότητες: Αναστοχασμοί και προκλήσεις του μετα-πανδημικού ανθρώπου». Μέσα από αυτήν αναδύθηκε ένα κεντρικό ερώτημα: πάνω σε ποιες βάσεις συγκροτείται σήμερα η σχέση των νέων ανθρώπων με τη συλλογικότητα και την πολιτική; 

Πιο συγκεκριμένα, η έρευνα επιχειρεί να διερευνήσει: 

• Σε ποια δίκτυα αναφοράς και υποστήριξης βασίζονται τα άτομα της Generation Z;  

• Ποιες μορφές συλλογικότητας αναγνωρίζουν ως σημαντικές ή λειτουργικές;  

• Πώς τοποθετούνται απέναντι στην έννοια της πολιτικής και της προσωπικής ευθύνης;  

Ταυτόχρονα, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η συχνά αναφερόμενη απογοήτευση απέναντι στην πολιτική αποτελεί μια παθητική στάση αποστασιοποίησης ή, αντίθετα, μια ένδειξη μετάβασης προς νέες μορφές πολιτικής σκέψης και δράσης. 

Είναι δυνατόν η στάση της Generation Z —που συχνά ξενίζει τις προηγούμενες γενιές— να λειτουργεί ως προάγγελος ενός διαφορετικού αξιακού και ιδεολογικού προσανατολισμού; 

Η παρούσα ερευνητική προσέγγιση επιχειρεί να ανοίξει χώρο για την ανάδειξη των ίδιων των φωνών των νέων ανθρώπων, εστιάζοντας στις βιωμένες εμπειρίες, τις σχέσεις και τις προσδοκίες τους, πέρα από γενικεύσεις και στερεοτυπικές αναγνώσεις.