Την Κυριακή του Θωμά (19/4), στις 10:45 π.μ., στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών, θα πραγματοποιηθεί το 40ήμερο μνημόσυνο της αγαπημένης μας Βέτας Γάκου.
Το AKMA συγκέντρωσε σκέψεις και λόγια από ανθρώπους που τη γνώρισαν και συμπορεύτηκαν μαζί της, ως ένα μικρό αποχαιρετιστήριο μήνυμα τιμής και μνήμης.
Το να είσαι δίπλα στη Βετα και κοντά στους δίπλα της πρόσφερε πάντα άρωμα συνεκτικής ομάδας που δεν μπορείς παρά να την επιζητάς…..
Διονύσης Σακκάς
Αγαπημένη μου κα Βέτα !
Οι λέξεις μου μοιάζουν μικρές για τον Άνθρωπο ,τη Μάνα , την Δασκάλα , την Συνεργάτη Βέτα Γάκου Χαλκιά!
Αγάπη,Αγκαλιά,Ανθρωπιά,Αξίες,Ζεστασιά,Ζωή,Σοφία,Τρυφερότητα,Ψυχή,Ωραιότητα…….
Πλούσιο το δημιούργημά σου….Μοντέλο Ζωής για μένα και για όλα σου τα παιδιά.
Έλεγες ” Θέλω να πεθάνω ζωσμένη τ΄άρματα ” .
Αυτό και έκανες .Ζωσμένη τ΄άρματα μιά ζωή ολόκληρη με Νόημα και Αξίες που υπηρετούσαν τη Ζωή.
Έφυγες ” ΄Αρτια και Όρθια” .
Χρωστάω ευγνωμοσύνη σε Σένα και στη Ζωή που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας και συμπορευτήκαμε αγαστά όλα αυτά τα γόνιμα χρόνια.
Ευχαριστώ για το “Ευ ζειν” που με δίδαξες,για την συνεργασία μας και τις απλόχερες τρυφερές αγκαλιές σου.
Μου λείπεις ….κα Βέτα μου…..και όμως θα συνομιλώ μαζί σου όσο ζώ……
Με πολύ αγάπη και ευγνωμοσύνη
Ελένη Παπαματθαίου
Επικήδειος για τη Βέτα Γάκου – Χαλκιά.
Λένε πως η απώλεια γίνεται πιο αισθητή ,πιο έντονη όσο περνάει ο καιρός. Και οι σαράντα ημέρες είναι αυτό το διάστημα όπου προσπαθείς να καταλάβεις τί έγινε, πώς χάθηκε ο άνθρωπός σου…πώς να δεχτείς το αμετάκλητο του θανάτου! Χάσαμε τη Βέτα ,τη φωτεινή, με το γλυκό χαμόγελο και τη ζεστή αγκαλιά,με τα μαλακά της χέρια, που σε χάιδευαν συνεχώς, με το κομψό της ντύσιμο και τη βαριά της τσάντα με την πάντα φουσκωμένη ατζέντα της. Ξεκίνησε τη ζωή της στη Λάρισα όπου και αποφοίτησε ως Δασκάλα στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Βρέθηκε στην Ελβετία ως εργαζόμενη, σπουδάζοντας παράλληλα Θεραπευτική Παιδαγωγική στο Πανεπιστήμιο του Freiburg και έπειτα Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης με καθηγητή τον μεγάλο Jean Piajet . Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εκπαιδεύτηκε στο Αθηναïκό Κέντρο Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ) από το Γιώργο και τη Βάσω Βασιλείου στη Συστημική Προσέγγιση στη Θεραπεία Οικογένειας και Ομάδας. Εργαζόταν ως Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια και Ψυχοθεραπεύτρια Ομάδας και επισκεπτόταν τη Λάρισα ,μόνη στην αρχή και με τη συνεργάτιδά της Έφη Κουτρουμπή λίγο αργότερα.Εδώ τη γνωρίσαμε οι Λαρισαίοι .
Ποιος θα ξεχάσει αυτή τη Δασκάλα, με τη μεγάλη καρδιά στη βοήθεια προς τον Άνθρωπο, τη βαθιά κατανόηση κάθε προβλήματος, τη συνεχή και επίμονη προσπάθεια να επισημανθεί το αρνητικό και μετά να αλλάξει – χειρουργικά σχεδόν – σε θετικό, τα βήματα που καθοδηγούσε, σιγανά και αβέβαια στην αρχή κάθε διεργασίας, και όλο πιο σταθερά αργότερα, τη γλυκύτητα αλλά και τη σοβαρότητα της παρουσίας της;
Πόσους ανθρώπους, πόσες οικογένειες, πόσα παιδιά βοήθησε να θεραπευτούν και να αλλάξουν τη ζωή τους προς το δημιουργικότερο!
Πόσοι δάσκαλοι βοηθήθηκαν στη διαχείριση της ομάδας της τάξης τους!
Όλοι αυτοί οι σπόροι που έβαλε πολλαπλασιάστηκαν μέσα στις καρδιές όλων των μαθητών της και ανθίζουν και βγάζουν καρπούς και πολλαπλασιάζονται ακόμη και σήμερα, συνεχώς.
Χάνεται λοιπόν μια Δασκάλα σαν κι αυτή; Δε χάνεται με τίποτε το βίωμα της κοινής μας πορείας μαζί της . Και αν ενώσει κανείς όλα τα “ευχαριστώ”, που ψιθυρίστηκαν, ακούστηκαν και γράφτηκαν αυτές τις ημέρες για εκείνη, πλέκεται μια πελώρια σκάλα φωτεινή, κάθε σκαλοπάτι και ένα “ευχαριστώ”, που την οδηγεί στην αγκαλιά των Αγγέλων.
Ελένη Δημόκα – Χαλκία Πηγή Καζλάρη
Αγαπημένη μου Βέτα,
σκέφτομαι από την ημέρα που έφυγες τί θα έλεγα στον κόσμο για εσένα… Θα τους έλεγα λοιπόν πως εκείνοι ξέρουν ότι δεν έχεις παιδιά αλλά ξέρουν λάθος…
Πόσα παιδάκια μεγάλωσες που τα έκανες κορίτσια… Πόσες κοπέλες που τις έκανες γυναίκες, συζύγους και μητέρες! Θεραπεύτρια που ποτέ δεν έμπαινε στην σχέση ως τέτοια πρώτα από όλα! Πάντα άνθρωπος! Η θεία Βέτα… Θυμάμαι το γέλιο σου που είχε και κάτι σαν ανεπαίσθητη σκανταλιά. Η μεγάλη θεία Βέτα με την καρδιά ενός μικρού κοριτσιού η ίδια… Με ίχνος κριτικής. Με ξεκάθαρες αξίες όσο το βάρος της γης. Μακάρι να συναντήσεις τον πατέρα μου (είμαι σίγουρη) που τόσο αγαπιόσασταν και που όταν ήταν μαζί σου γίνονταν ένα αγοράκι που έπαιζε με την μπάλα του στην γειτονιά. Είμαι γεμάτη και που η κόρη μου σε γνώρισε και εκείνη. Σε ευχαριστώ για όλα! Σ΄αγαπώ πολυ!!!
Κατερίνα Πολυχρόνη
Η Βέτα Γάκου υπήρξε για μένα κάτι πολύ περισσότερο από ψυχοθεραπεύτρια∙ ήταν μια βαθιά υποστηρικτική παρουσία στη ζωή μου. Με βοήθησε να εμπιστευτώ τον εαυτό μου και με δίδαξε να βλέπω τις δυνατότητές μου με σεβασμό και αλήθεια. Η αγάπη της φαινόταν πάντα στο βλέμμα της και τη νιώθω σαν μια πνευματική μητέρα, που με συνόδευσε σε σημαντικά βήματα. Θα τη θυμάμαι με ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα .
Ρούλα Ζαχαρίου
Αγαπημένη μας κυρία Βέτα,
Με το κέφι σου, την επιστημοσύνη κ το νοιάξιμό σου, μας δίδαξες στα πρώτα αμήχανα βήματα του επαγγελματικού μας ρόλου να μην καταφεύγουμε στις εύκολες κ βιαστικές ερμηνείες αλλά να συνδεόμαστε πρώτα απ’ όλα με τον άνθρωπο. Συνδύαζες μοναδικά τη μαχητικότητα, τη φροντίδα και το σεβασμό. Σε αγαπάμε πάντα
Με ευγνωμοσύνη
Κωνσταντίνα Καπράνου
Πολλά κρατώ στην καρδιά μου από την κυρία Βέτα: πως χαμογελούσαν και τα μάτια της, πως σε άκουγε με όλο της το σώμα, τη ζεστασιά με την οποία μιλούσε σε παιδιά και γονείς, το πόσο άμεσα εντόπιζε το pattern και με νοιάξιμο σου το φώτιζε… Όμως, αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι πως χάρη σ’ εκείνη τελείωσα το διδακτορικό μου, όταν με μια φράση της μου “επέτρεψε” να το παρατήσω.
Λήδα Παναγιωτοπούλου
Η Βέτα Γάκου με ευεργέτησε.
Δέχτηκε να με διδάξει, χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, εκτός από την ευγνωμοσύνη μου.
Στη συνέχεια με δέχτηκε κοντά της να υπηρετούμε για χρόνια την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους. Και μάλιστα ισότιμα!
Όταν υπερέβαλα, απλά με υποστήριζε.
Όταν την κοντράριζα (σπάνια ευτυχώς), απλά χαμογελούσε.
Ποιος γνωρίζει τις υπέροχες μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού, που γέμιζαν το ψυγείο του γραφείου της; Ήταν το χόμπυ της. Στον ελεύθερο χρόνο της έφτιαχνε γλυκά με ότι φρούτα είχε η κάθε εποχή. Εγώ το γνώριζα καλά, δεδομένης της αδυναμίας μου στα γλυκά. Έ, κάποια μεσημέρια δεν κρατιόμουν και “βούταγα το δάκτυλο στο βάζο με το μέλι”.
Όταν ερχόταν στο γραφείο, το ομολογούσα ντροπαλά και, για τιμωρία, μου χάριζε δυο τρία βάζα!
Η Βέτα είχε μια Αρχοντιά!
Γιάννης Σιγάλας
Κρατώ το διεισδυτικό βλέμμα και το ζεστό χαμόγελο των ματιών και νοιώθω τυχερή που σας συνάντησα στη ζωή μου , κ Βέτα.
Καλή αντάμωση .
Κρυσταλλία Δρυστέλλα
