«Συναντιόμαστε εκεί όπου ο ένας αφήνει λίγο χώρο για τον κόσμο του άλλου.»

Στο εργαστήρι εμψύχωσης ομάδας παιδιών δημιουργούμε έναν ζωντανό χώρο όπου το παιχνίδι, η αφήγηση και η κίνηση γίνονται τρόποι συνάντησης, έκφρασης και κατανόησης του εαυτού και του άλλου. Μέσα από βιωματικές διαδικασίες, τα παιδιά δοκιμάζουν ρόλους, πειραματίζονται με διαφορετικές οπτικές και χτίζουν σταδιακά σχέσεις εμπιστοσύνης και φιλίας, ανακαλύπτοντας ότι η σύνδεση αποτελεί θεμελιώδη ανάγκη κάθε ανθρώπου.
Tο πρόσφατο project με αφορμή την ιστορία του Δημήτρη (ιστορία μυθοπλασίας) αποτέλεσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αναδεικνύοντας τη διαπολιτισμικότητα ως μια βαθιά σχεσιακή εμπειρία. Τα παιδιά δεν άκουσαν απλώς μια ιστορία για τη μετανάστευση, αλλά μπήκαν μέσα σε αυτήν — φαντάστηκαν, ένιωσαν, παρεξήγησαν, επανόρισαν. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, αναγνώρισαν ότι ένα παιδί που μετακινείται σε ένα νέο πολιτισμικό περιβάλλον δεν κουβαλά μόνο απώλειες, αλλά και πολύτιμες δυνάμεις: τις αναμνήσεις από τους φίλους του, τη γλώσσα, τα ενδιαφέροντα, τις δεξιότητες και τις εμπειρίες που αποτελούν κομμάτια της ταυτότητάς του και γέφυρες για τη δημιουργία νέων σχέσεων.  Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σημασία της φιλίας ως προστατευτικού παράγοντα ένταξης. Τα παιδιά ανέδειξαν με ευαισθησία την ανάγκη του «καινούριου» να ανήκει, να γίνει αποδεκτός και να συνδεθεί.

Χαρακτηριστικά ανέφεραν:
-«Αν βρει έναν φίλο, θα νιώσει ότι ανήκει.»
-«Οι φίλοι που άφησε πίσω του είναι σαν δύναμη που τον βοηθά να συνεχίσει.»
-«Μπορεί να φοβάται, αλλά αν κάποιος τον καλέσει να παίξουν, όλα θα είναι πιο εύκολα.»

Παράλληλα, η μοναξιά αναδύθηκε ως κεντρικό θέμα ενώ η συναισθηματική εμπειρία της μοναξιάς εξερευνήθηκε μέσω μιας συμβολικής εικαστικής δραστηριότητας που ενθάρρυνε τη φαντασία και την έκφραση των παιδιών.

Οι απαντήσεις τους ήταν ιδιαίτερα συγκινητικές και αποκαλυπτικές:
-«Η μοναξιά είναι ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο.»
-«Είναι ένα παγκάκι άδειο.»
-«Είναι πάντα μόνη και μαύρη.»
-«Αν είχε φωνή θα έλεγε: φοβάμαι, κρύβομαι.»

Οι φράσεις αυτές ανέδειξαν τη βαθιά κατανόηση των παιδιών για τη συναισθηματική εμπειρία του αποχωρισμού και της αποξένωσης, υπογραμμίζοντας τη σημασία της παρουσίας του άλλου ως αντίδοτο στη μοναξιά. Από συστημική σκοπιά, η διαπολιτισμικότητα αναδύεται ως χώρος συνάντησης διαφορετικών αφηγήσεων, όπου η ταυτότητα δεν είναι σταθερή αλλά διαμορφώνεται μέσα στη σχέση.

Η ένταξη, επομένως, δεν αφορά μόνο το άτομο που μετακινείται, αλλά και το πλαίσιο που το υποδέχεται. Το παιχνίδι, ως κοινή γλώσσα, λειτούργησε ως γέφυρα, δημιουργώντας έναν ενδιάμεσο χώρο όπου τα παιδιά μπόρεσαν να επανανοηματοδοτήσουν τη διαφορά και να τη μετατρέψουν σε ευκαιρία σύνδεσης.

Και κάπου εκεί, μέσα στο παιχνίδι, συμβαίνει κάτι σχεδόν αθόρυβα: μικρές γέφυρες αρχίζουν να χτίζονται — από λέξεις, βλέμματα και κινήσεις — και η μοναξιά
μεταμορφώνεται σε συνάντηση, ενώ ο κόσμος του καθενός βρίσκει λίγο χώρο μέσα στον κόσμο του άλλου.

Ξένη Ασημακοπούλου – Μελίνα Μάσχα
Εμψυχώτριες της Ομάδας Παιδιών ΑΚΜΑ

  

Back to list
Older Το ΑΚΜΑ αποχαιρετά τη “δική του” Βέτα Γάκου