Με θλίψη αποχαιρετούμε τον ψυχίατρο Θεόδωρο Μεγαλοοικονόμου, μια σημαντική παρουσία στον χώρο της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα.
Από το Δρομοκαΐτειο και τη Λέρο έως το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής και το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγίων Αναργύρων, η διαδρομή του συνδέθηκε σταθερά με την αμφισβήτηση του εγκλεισμού και των ασυλικών πρακτικών, την αποϊδρυματοποίηση και την ανάπτυξη μιας ψυχιατρικής στραμμένης προς την κοινότητα.
Επηρεασμένος βαθιά από το έργο και τη σκέψη του Franco Basaglia, υπερασπίστηκε στην πράξη μια διαφορετική αντίληψη για την ψυχική οδύνη, όχι αποκομμένη από τη ζωή του ανθρώπου, όχι αναγόμενη αποκλειστικά σε μια διάγνωση, αλλά συνδεδεμένη με τις σχέσεις, τις κοινωνικές συνθήκες, την ιστορία και τις δυνατότητές του.
Σε διαφορετικούς σταθμούς της διαδρομής του, από τη Λέρο έως το Δαφνί και την κοινοτική ψυχική υγεία, επιχείρησε να μετατρέψει αυτές τις αρχές σε καθημερινή πρακτική. Λιγότερος εγκλεισμός και καταναγκασμός, περισσότερη σχέση, κοινωνική ζωή και παρουσία στην κοινότητα.
Πίσω από αυτές τις παρεμβάσεις βρισκόταν μια θέση απλή αλλά απαιτητική. Ο άνθρωπος που υποφέρει ψυχικά δεν παύει να είναι πρόσωπο, φορέας σχέσεων, αναγκών, δυνατοτήτων και δικαιωμάτων.
Ο Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου υπηρέτησε αυτή τη θέση όχι μόνο με τον λόγο του, αλλά με την κλινική και κοινωνική του πράξη.
Οι παλαιότεροι συνάδελφοι από το ΑΚΜΑ, που συναντήθηκαν μαζί του στους αγώνες για την κοινωνική και κοινοτική ψυχική υγεία, και οι νεότεροι, που είχαν την ευκαιρία να δουλέψουν και να μάθουν δίπλα του, τον αποχαιρετούν με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη για την προσφορά του στον άνθρωπο.
